କବିତା ୧୨

ଏବେ କାଠ ଘୋଡ଼ାଟାକୁ
ପୋଷା ମନେଇବାର ବେଳ,
ଦୁର୍ଗ ଭିତରକୁ ଟାଣିନେବାର ବେଳ,
କାଠ ଘୋଡ଼ା ପେଟରୁ
ଛିଟିକି ପଡ଼ିବାର ବେଳ,
ଝରକାରୁ
ଆଖିକୁ ଝକ୍ କରିଦେଉଥିବା ମୁହଁଟାକୁ
ଝାଂପିନେବାର ବେଳ,
ରାତିର ନିସ୍ତବ୍ଧ ପ୍ରହରର
ସୁଖଟିକକ ପାଇଁ
ସ୍ଵପ୍ନରେ ହଜିଯିବାର ବେଳ,
ମାଟି ଦୀପରେ ଘିଅ ସଳିତାକୁ ତେଜି
ଅହୋରାତ୍ର ଜାଳି ରଖିବାର ବେଳ,
ସବୁ ମୂଲ୍ୟ ଗୋଟିଏ ଆହୁତିରେ
ଢାଳିଦେବାର ବେଳ ।

ହଁ ସେଇ ମୁହଁଟା ପାଇଁ
ଖାସ ସେଇ ମୁହଁଟା ପାଇଁ
ସିଂହାସନକୁ ବାଜି ରଖିବାର
ସିଂହାସନକୁ ତୁଚ୍ଛ ମଣିବାର
ଶୋଇ ପଡ଼ିଥିବା ମହାରାଜାଂକୁ
ହତ୍ୟା କରିବାର ପ୍ରେରଣାଟିଏ
ଖୋଜିବାର
ଏଇ ହେଉଛି ବେଳ!