କବିତା ୩୨

ଗୋଟାଏ ରାଜାର ଖିଆଲ
ପରଂପରାର ମୁଚାଲିକା ହୁଏ!

ସମାନ ଉଚ୍ଚତାର
ସମାନ ଗ୍ରୀବା ବାନର ପରି
ସଂମୁଖରେ ଠିଆ ହୋଇଯାଆଂତି
ଅଧୋମୁଖ ହୋଇ
ବଂଶବଦ ପ୍ରଜାଗଣ,
ଟିକିଏ ହେଲେ ନାହିଁ
ସିଂହାସନ,
ଟିକିଏ ହଲଂତିନାହିଁ
ସଭାଜନ,
ଆଖି ପିଛଡ଼ାକେ
କାଟି ପକାଏ
ସମାଂତରାଳ ଭାବେ
ତୀକ୍ଷଣ କରବାଳ,
ସବୁ ମୁଂଡମାନ ।

ସମାନ ମଂତ୍ରର ସ୍ଵର
ସମାନ ଛଂଦରେ
ଆକାଶକୁ ଉଠେ,
ସମାନ ସାଂଦ୍ରତାରେ
ରକ୍ତନଦୀ ବହେ,
ସଭାସଦମାନଂକର
ସାଧୁ ହାସ୍ୟରୋଳ
ପବନରେ
ନିର୍ବୀର୍ଯ ହା’ ହା’ କାରମାନ
ଛାଡ଼ିଦେଇ ଯାଏ ।