କବିତା ୪୨

ବାକ୍ୟ ପୂରଣ କରିବାକୁ ବେଳ ନଥିଲା ହାତରେ,
ମୃତ୍ୟୁର ନିଶବ୍ଦ ବ୍ୟୂହ ଘେରିଗଲା
ମହାରାଣୀଂକୁ ନିଷ୍କାମ ଆବେଗରେ,
ଅଂଧ ମଣିଷଂକ ଅଂତରୀଣ ଆଲୋକ ସ୍ରୋତରେ,
ଅଂଗରକ୍ଷୀର ଧୂଆଁଧାର ବୁଲେଟ୍ ମାଡ଼ରେ ।

ଗୋଟାଏ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଏତେ ମୃତ୍ୟୁ କେଉଁଠି ଥିଲା
ଜଳି ଉଠିବା ପାଇଁ ଉଲଂଗ ପ୍ରତିବଦ୍ଧତାରେ!
କିଏ କାହାକୁ ପଚାରିବ
କେତେ ବେଶି ଅଂଧାର ଏ ରାଜୁତିରେ?
ଏତେ ବଡ଼ ନୀଳ ଆକାଶଟା
କେମିତି ଲାଲ ଚାଂଦୁଆଟେ ପରି ଦିଶିଲା
ଘଡ଼ିକ ଭିତରେ?

ନା,
ସିଂହାସନର ଏ ଚିରଂତନ ରକ୍ତରୂପ
ପ୍ରଜାମାନେ ଦେଖିପାରଂତି ନାହିଁ ସବୁବେଳେ
ତାଂକ ଚର୍ମ ଚକ୍ଷୁରେ,
ଅହମିକାର ବରାଭୟକୁ
ଆଖି ପଟଳରେ ସାଇତି ବଂଚିବାଟା
ଯେହେତୁ ତାଂକର ଅଭ୍ୟାସରେ ପଡ଼ିଯାଇଥାଏ ।